PARAMARIBO — De start van het nieuwe schooljaar 2026-2027 dreigt morgen, donderdag 1 oktober, direct op te lopen tot een totale chaos. De Gezamenlijke Onderwijs Vakbonden (G.O.V.) hebben vanavond omstreeks 18.30 uur een dringende oproep gelanceerd waarin zij ouders en verzorgers met klem vragen om hun kinderen morgen thuis te houden. Volgens de bonden is er "tot heden geen zicht op een optimale bezetting van leerkrachten op de scholen".
Terwijl de leerkrachten zich wel op school moeten melden om samen met de directies de feitelijke situatie te inventariseren, moeten de leerlingen uit veiligheidsoverwegingen verplicht thuisblijven totdat de schoolsituatie op orde is.
De late bekendmaking, ondertekend door G.O.V.-coördinator Mw. B. Barron, heeft binnen de Surinaamse burgerij en onder geschokte ouders geleid tot een enorme golf van diepe verontwaardiging, felle frustratie en boosheid. Ouders voelen zich lafhartig overvallen en spreken er schande van dat de vakbonden hun machtspositie misbruiken om de overheid onder druk te zetten, waarbij onschuldige kinderen direct worden gedupeerd. 
De frustratie richt zich met name op het emotionele aspect bij jonge kinderen en kleuters. Deze kleintjes hebben wekenlang enthousiast uitgekeken naar hun allereerste schooldag; hun gloednieuwe kleren, - schooltassen, -'pata’s' (schoenen) en feestelijke kraaltjes in het haar stonden al helemaal klaar om morgen trots aan klasgenoten te worden geshowd.
Dat de bonden dit kinderhart breken door pas om zeven uur 's avonds zo'n stakingsbrief naar buiten te brengen, wordt door de burgerij bestempeld als een onacceptabele en harde actie. Ouders benadrukken dat leerkrachten absoluut het recht hebben om op te komen voor betere salarissen en waardering, maar dat dit nooit ten koste mag gaan van de opvoeding en het welzijn van het kind.
Tegelijkertijd eist de samenleving direct verantwoording van het ministerie. De burgerij reageert uiterst gebelgd op het feit dat minister Dirk Currie de afgelopen dagen braaf op de pr-kanalen en in de media verscheen om mooie verhalen en motivatiesessies te houden, in plaats van de concrete problemen aan de onderhandelingstafel daadwerkelijk op te lossen.
Critici en ouders trekken de deskundigheid van de onderwijsminister nu ernstig in twijfel. In de politieke wandelgangen wordt er fel verwezen naar de harde woorden die ex-parlementariër Arnold Kruisland destijds voor de verkiezingen al sprak. Kruisland waarschuwde toen al dat men vicepresident Gregory Rusland als een 'bobo' in de coalitie gaat laten zitten, puur om zijn eigen politieke hachje, Vice president stoeltje, ministerszetels en de belangen van de partijtop veilig te stellen zonder daadwerkelijk iets te presteren voor het volk.
Critici en ouders trekken de deskundigheid van de onderwijsminister nu ernstig in twijfel. In de politieke wandelgangen wordt er fel verwezen naar de harde woorden die ex-parlementariër Arnold Kruisland destijds voor de verkiezingen al sprak. Kruisland waarschuwde toen al dat men vicepresident Gregory Rusland als een 'bobo' in de coalitie gaat laten zitten, puur om zijn eigen politieke hachje, Vice president stoeltje, ministerszetels en de belangen van de partijtop veilig te stellen zonder daadwerkelijk iets te presteren voor het volk.
De burgerij stelt vast dat deze politieke voorspelling nu werkelijkheid wordt: de coalitietop kijkt passief toe hoe het Surinaamse onderwijsproces op de allereerste dag volledig in elkaar stort, terwijl de Surinaamse burgers en hun kinderen de bittere prijs betalen. En dit terwijl vandaag de president van het land aanhaalde hoe het onderwijs als een bloem eruit zal zien maar vergat de doorns ook bij te melden. De burgerij vind dat geen van deze boven genoemde het hart heeft voor Suriname nog voor de samenleving omdat hier het zoveelste bewijs van is. "Kenki systeem" werkelijk dit is het kenki systeem!
Als leerkracht en als mens ben ik diep teleurgesteld in de manier waarop het ministerie met deze situatie is omgegaan.
BeantwoordenVerwijderenWij kunnen niet steeds mooie woorden horen over “het kind centraal”, over de toekomst van Suriname en over hoe belangrijk onderwijs is, terwijl wij op het moment dat het erop aankomt geconfronteerd worden met onzekerheid, gebrekkige communicatie en problemen die allang opgelost hadden moeten zijn.
Onderwijs begint niet met mooie toespraken. Onderwijs begint met verantwoordelijkheid nemen.
Wij leerkrachten worden iedere dag verwacht om klaar te staan voor onze leerlingen. Wij moeten lesgeven, opvoeden, begeleiden, organiseren en ondertussen ook nog omgaan met steeds veranderende omstandigheden. Maar wie staat er voor de leerkracht wanneer er problemen zijn? Wie zorgt ervoor dat een schooljaar goed en verantwoord kan beginnen?
Het is gemakkelijk om leerkrachten en onderwijsbonden met de vinger aan te wijzen. Maar het ministerie heeft ook een verantwoordelijkheid. Als er al vóór de start van het schooljaar signalen waren dat de bezetting, arbeidsvoorwaarden en andere zaken niet op orde waren, waarom is er dan niet eerder daadkrachtig gehandeld?
Waarom moeten ouders en kinderen op de avond vóór de eerste schooldag geconfronteerd worden met deze onzekerheid?
Denk aan die kleuter die vanavond met zoveel enthousiasme zijn of haar nieuwe schooltas klaarzet. Denk aan de ouder die wekenlang voorbereidingen heeft getroffen. Denk aan de leerkracht die zich heeft voorbereid op een nieuw schooljaar. Al die mensen verdienen duidelijkheid.
En laat mij één ding heel duidelijk zeggen:
Wij leerkrachten zijn niet tegen onze kinderen. Wij zijn juist vóór onze kinderen.
Maar voor kinderen zijn betekent ook dat wij mogen zeggen wanneer het onderwijsbeleid niet werkt. Het betekent dat wij mogen vragen om respect, goede arbeidsvoorwaarden, voldoende personeel en een ministerie dat daadwerkelijk luistert.
Ik ben het zat dat het onderwijs steeds weer moet functioneren met kunst- en vliegwerk.
Ik ben het zat dat leerkrachten steeds opnieuw worden gevraagd om offers te brengen, terwijl er van bovenaf mooie verhalen worden verteld over onderwijsvernieuwing.
Waar is de concrete ondersteuning? Waar is de planning? Waar is de structurele oplossing? Waar is de verantwoordelijkheid?
Onze kinderen zijn geen pionnen in een politiek of bestuurlijk spel. Onze leerkrachten zijn geen machines die onbeperkt kunnen blijven doorgaan. En ouders mogen niet telkens op het laatste moment voor voldongen feiten worden geplaatst.
Dus ja, ik heb begrip voor mijn collega's die hun stem laten horen. Maar ik heb óók begrip voor de ouder die vandaag boos en teleurgesteld is.
En bovenal heb ik begrip voor dat kind dat morgen misschien niet begrijpt waarom het niet naar school mag.
Ministerie van Onderwijs: neem uw verantwoordelijkheid.
Niet met mooie woorden.
Niet met pr-momenten.
Niet met motiverende speeches.
Maar met beleid, communicatie, personeel, middelen en concrete oplossingen.
Want onderwijs is geen decorstuk voor mooie toespraken.
Onderwijs is het fundament van Suriname. En met dat fundament speel je niet.
Als wij werkelijk zeggen dat het kind centraal staat, laat het dan ook blijken uit onze daden.
Mi lobi a onderwijs. Mi lobi den pikin. Maar juist daarom kan ik niet zwijgen. 🇸🇷