PARAMARIBO — President Jennifer Simons heeft tijdens de Dag der Inheemsen opnieuw een "duurzame oplossing" beloofd voor het grondenrechtenvraagstuk. Voor de inheemse gemeenschap klinkt deze toezegging echter als een herhaling van zetten. Sinds de invoering van de democratie heeft vrijwel elke Surinaamse regering deze belofte als verkiezingspropaganda gebruikt, terwijl de staat tot op de dag van vandaag weigert een bindend internationaal vonnis van het Inter-Amerikaans Hof uit te voeren.
Tijdens het Paremuru Mini Fest in de Palmentuin hield de president een vurig betoog over waardigheid, gerechtigheid en het respecteren van inheemse gebieden tegen illegale goudwinning en ontbossing. De realiteit achter de politieke retoriek is echter dat inheemse en tribale volken al decennia op de wachtbank worden gehouden. Ondanks jarenlange conceptwetten en commissies in De Nationale Assemblée, ontbreekt de wettelijke erkenning van collectieve rechten nog altijd.
De schaduw van het Kaliña- en Lokono-vonnis
De grootste criticaster van het huidige regeringsbeleid is de geschiedenis zelf. Al in 2015 werd Suriname door het Inter-Amerikaans Hof voor de Rechten van de Mens (IACHR) onherroepelijk veroordeeld in de zaak van de Kaliña- en Lokono-gemeenschappen. Het Hof droeg de Surinaamse staat op om de grondenrechten van de inheemse volken wettelijk te erkennen en hen afbakeningscertificaten te verstrekken.
Inmiddels zijn we elf jaar en meerdere regeringen verder, maar het vonnis ligt nog altijd grotendeels onuitgevoerd in een ambtelijke lade. Critici en inheemse leiders wijzen erop dat opeenvolgende regeringen bewust treuzelen met de uitvoering, omdat economische belangen — zoals de uitgifte van goud- en houtconcessies in het binnenland — zwaarder wegen dan de rechten van de oorspronkelijke bewoners.
Woorden versus daden
President Simons onderstreepte in haar toespraak dat besluiten over het binnenland niet boven de hoofden van traditionele gezagsdragers moeten worden genomen en dat het FPIC-principe (Free, Prior, and Informed Consent) gerespecteerd moet worden. De inheemse achterban reageert echter sceptisch. Met de komende verkiezingen in het vooruitzicht en de naderende miljardeninkomsten uit de olie- en gassector, wordt gevreesd dat de belofte louter dient om rust te kopen binnen de gemeenschappen.
De geschiedenis leert dat de inheemse boom, waar de president zo poëtisch over sprak, al decennia aan de wortels wordt aangetast door politieke onwil. Zolang de overheid weigert nationale wetgeving aan te passen aan de internationale vonnissen, blijven toespraken op 9 augustus niet meer dan ceremoniële lippendienst.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten