Peh A Passie Deh?
Er is een oud, cynisch gezegde dat dezer dagen als een gitzwarte wolk boven Suriname hangt: bijna iedereen is te koop, het is slechts een kwestie van de juiste prijs. De afgelopen week is er een stinkende deken van financiële rotzooi van de Surinaamse staat getrokken, en de realiteit die daaronder tevoorschijn komt is bitter. Jarenlang hoor je dezelfde stemmen in de media die elk beleid afkeuren, vanaf de zijlijn alles beter weten en vingerwijzen naar de zittende macht. Maar dan, patsboem, draait de politieke wind. Dezelfde criticus die gisteren nog moord en brand schreeuwde over verspilling, neemt vandaag met een brede glimlach plaats op de pluche zitbank van de macht. Want tja, met een slordige SRD 100.000 per maand op zak smaakt de champagne van de elite plotseling een stuk zoeter.
Dit schaamteloze staaltje opportunisme heeft de samenleving een diepe schok gegeven. Het volk kijkt met open mond toe hoe principes als sneeuw voor de zon verdwijnen zodra de overheid de burgerij een vaste rekening presenteert van minimaal SRD 595.000 per maand — oftewel ruim 7,1 miljoen SRD per jaar — voor één enkele anti-witwascommissie. Het doet de wenkbrauwen in diepe verontwaardiging fronzen wanneer je beseft dat exact hetzelfde werk in eerdere jaren door deskundigen werd gedaan voor een fractie van dit bedrag, toen commissieleden nog genoegen namen met SRD 10.000 tot SRD 15.000 per maand. Maar tegenwoordig verdedigt de leiding haar tonkensalaris alsof het de normaalste zaak van de wereld is, terwijl de gewone belastingbetaler nauwelijks het hoofd boven water kan houden.
Die "Passie" lijkt wel op de rode loper te verdwijnen en de mediahuizen die zo een trots hadden hun microfoon voor te plaatsen, te kampen hebben met de droogte en hitte, dus nu moeten ze het maar voor een ventilator zetten want de wind van die " Passie" is effe met vakantie, doelend om in elk geval een strijkijzer te hebben in de cabine waar de 100.000 srd goed gestreken dient te worden. Doet mij nog denken aan die ene " Suriname eerst dan de rest" die veranderd dankzij zijn " garnalen vangst geschiedenis" in " MIJ EERST DAN DE REST". Ook moeten we onze internationale debuut niet vergeten bij de OAS, ook eentje die zogenaamd opkwam en met die hele SLM taart weg is. Ach "ik ben Moe", die is toevallig van niks geworden bij zo een "PRO" die met de pastoor aan het hoofd alles goed praat omdat het hem goed uitkomt.
Deze tomeloze geldverspilling aan commissies staat echter niet op zichzelf; het weerspiegelt een veel groter, diepwortelend structureel probleem binnen ons totale overheidsbeleid. Kijk maar naar het drama bij de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM). Gisteren werd officieel onthuld dat de staat maandelijks maar liefst 2 miljoen Amerikaanse dollar in die vliegmaatschappij pompt. Rekent u even mee: per jaar kost deze 'dode mus' — onze zogenaamde nationale trots — de belastingbetaler maar liefst 24 miljoenen dollar! Vierentwintig miljoen dollar per jaar, alleen maar om met kapotte vliegtuigen de naam van een failliet bedrijf in de lucht te houden. Het is alsof men een dode vis probeert te reanimeren; het komt simpelweg niet meer op gang. Ondertussen vechten directeurs en president-commissarissen achter de schermen om de macht en is de djugu djugu compleet, terwijl de overheid het volk het valse sprookje blijft verkopen dat het wel goed komt.
En over dode vissen gesproken: exact dezelfde blindheid en verwaarlozing zien we terug bij de ecologische ramp in de Saramaccarivier. De laboratoriumresultaten uit Frankrijk zijn inmiddels binnen en bevestigen de structurele vergiftiging van ons water met zware metalen. Staatsbedrijf Grassalco is in de publiciteit gebracht als de vermoedelijke schuldige, maar de naam van de tweede grote, vermoedelijke dader wordt angstvallig doodgezwegen. Het volk en de getroffenen in de dorpen tasten nog altijd in het duister over hoe het nu verder moet met hun natuur en hun vernietigde middelen van bestaan. In plaats van harde handhaving en bescherming zien we vandaag de dag nog steeds gigantische pontons met datzelfde dodelijke gif ongestoord over onze rivieren varen. De overheid, de instanties en zelfs de lokale kapiteins en basja's kijken de andere kant op; ze laten het gewoon toe en wachten gelaten op het volgende probleem.
Onderwijl is die 537 kilo in beslag genomen kwik nog altijd spoorloos verdwenen en kan onze minister van Justitie en Veiligheid ons niet eens basisveiligheid garanderen op straat, laat staan in de overheidskluizen. Mijn toetsenbord weigert inmiddels bijna dienst om überhaupt nog over het falen van deze bewindsman te tikken. Maar waarom zou de politieke top zich ook zorgen maken? Het komt immers allemaal wel goed in 2028, zo houdt de president ons voor. Tot die tijd feesten we het maar vrolijk uit, want de Heritage Month staat voor de deur. Krijgt u vooral geen hartschokkingen over de astronomische kosten die deze culturele festiviteiten weer met zich mee zullen brengen.
Het volk moet nu echt wakker worden, de cijfers gaan lezen en ophouden zich blind te staren op loze beloften. Waarom elke opeenvolgende regering deze destructieve methoden kan blijven toepassen? Omdat de burgerij van Suriname vaak meer geïnteresseerd is in goedkope sensatie dan in de harde realiteit die ons land achteruit brengt.
Zolang principes te koop zijn voor een ton per maand en het zwoegende volk met lege handen voor de deuren van de politieke luchtkastelen blijft wachten, blijft Suriname het land waar iedereen een prijskaartje heeft, de elite de champagne drinkt en de burger de bittere rekening betaalt.
Peh A PASSIE DEH!?
Sookram D. "Ram"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten