Suriname en het buitenland zijn dol op mooie woorden wanneer zij praten over onze goudsector. Grote investeringen. Werkgelegenheid, modernisering, duurzame ontwikkeling en samenwerking. Het zijn woorden die we vaak horen als er weer eens een grote deal wordt gesloten. En er is op papier ook alle reden voor. Suriname is rijk aan goud. Onze bodem zit vol schatten. Maar er ontbreekt in dat hele verhaal één belangrijk ding. Respect voor ons land.
Gelijkheid zie je niet in mooie persberichten. Gelijkheid merk je aan de manier waarop er met je spullen wordt omgegaan. De overname van het 'Brothers Gold Project' laat zien hoe het er echt aan toe gaat. Het gaat hier om een reusachtig goudgebied van maar liefst 9.600 hectare in het oosten van Suriname, in het Merian-gebied. Dat is een enorme lap grond. Maar de besluiten over deze Surinaamse bodem worden niet in Paramaribo genomen. Die besluiten worden genomen op de beurs van Vancouver, in Canada.
Het Canadese bedrijf Centurion Minerals Ltd. tekent ergens in een ver kantoor een papier. Ze sturen direct ronkende berichten naar de media over miljoenen dollars. Ze praten over 6,75 miljoen dollar cash en 18 miljoen dollar om naar goud te zoeken. En de Surinaamse staat? Die hoort het pas achteraf via het buitenlandse nieuws. De overheid wist van helemaal niets. Het is alsof Suriname een grote grabbelton is waar buitenlanders gratis in mogen graaien.
Wat deze zaak nog erger maakt, is dat de redactie van Aardbol Nieuws dit schandaal openbaar heeft gemaakt. Wij hebben de feiten op tafel gelegd. Wij hebben de alarmbel geluid. Maar de staat heeft er tot nu toe nog helemaal niets mee gedaan. Het blijft stil op de ministeries. Het dossier ligt gewoon stof te happen. Ondertussen gebruiken de buitenlandse bedrijven een slimme truc. Ze zeggen dat ze niks illegaals doen. Waarom? Omdat ze op papier geen Surinaamse goudconcessie kopen. Ze kopen alleen de aandelen van een ander buitenlands bedrijf dat die concessie toevallig heeft.
Dit is een slimme manier om onze belastingdienst buitenspel te zetten. Geen enkele dollar van deze miljoenenovername komt binnen bij de Centrale Bank van Suriname. Er wordt geen cent belasting betaald in onze staatskas. De winst blijft lekker in het buitenland. Maar de diepe gaten worden straks wel in ónze jungle gegraven. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. In 2020 zagen we precies hetzelfde met een ander Canadees bedrijf, Rhyolite Resources. Die liep ook te pronken met onze grond op de beurs, om het project begin 2025 weer zomaar te laten vallen toen de Surinaamse regels hen even niet uitkwamen. Onze grond is voor hen gewoon speelgoed om geld mee te verdienen op de beurs.
Dat deze roof door het stilzitten van de overheid gewoon kan doorgaan, past precies bij de realiteit van de afgelopen week. De president hield onlangs een persconferentie over de milieuramp in de Saramaccarivier. Daar moest de overheid openlijk toegeven dat de controle op de goudwinning volledig uit de hand loopt. Er is cyanide en kwik gevonden in levende vissen. De overheid belooft nu haastig zwaardere controles. Maar de waarheid is dat de opkomst van dit soort grote, ongecontroleerde mijnbouwbedrijven onze natuur kapot maakt.
Als de overheid deze Canadese beursdeal achteraf stilletjes goedkeurt met een handtekening, helpt zij mee aan haar eigen beroving. De Surinaamse wet zegt duidelijk dat elke verandering van eigenaar direct gemeld moet worden. Het roer moet nu echt om. De overheid moet tanden tonen en de goudconcessie in Merian per direct bevriezen. Laat die Canadezen eerst maar eens naar Paramaribo vliegen om te bewijzen dat ze respect hebben voor onze wetten. Suriname is een onafhankelijke republiek, geen gratis supermarkt voor de beurs van Vancouver.
Sookram D. "Ram"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten