VAN KWIK, DE ROOF STICHTINGEN EN HET VERBAAL VAN DE POLITIE OMGETOVERD IN TJUKU. DE PAIEREN BRUG KOMT ER AAN, HET VOLK BETAALD!!
Men zegt in de wandelgangen weleens gekscherend dat alles wat uit China komt namaak is en snel uit elkaar valt. Als die vlieger opgaat, moeten we ons ernstig afvragen hoe snel de beloften van onze ‘Omoe’ van het Ministerie van Openbare Werken (OW) zullen breken. De bewindsman beloofde recentelijk immers de bouw van maar liefst drie megabruggen over internationale wateren: een over de Corantijnrivier, een over de Marowijnerivier naar Frans-Guyana en ook nog een tweede brug over de Surinamerivier.
Beloven mag natuurlijk iedereen, en voor het gemak is er strategisch geen jaartal bij genoemd. We herinneren ons allemaal nog die andere politicus – de man van “Mies mi bakba” – die voorspelde dat Suriname het nieuwe Dubai zou worden. Ondertussen gapen de gaten in onze gezondheidszorg zo diep dat de sector bloedt, zonder dat er uitzicht is op herstel.
De uitspraken in de politiek hebben tegenwoordig veel weg van kwik: ze zijn ongrijpbaar en uiterst giftig. Maar laat ik over kwik maar zwijgen, want voor je het weet word je zelf aan de tand gevoeld. De samenleving vraagt zich ondertussen hardop af: “Peh a kwik deh?” (Waar is het kwik gebleven?). Net zoals men wereldwijd twijfelt aan de levensduur van goedkope importproducten, zo wankel zijn de infrastructurele luchtkastelen van onze beleidsmakers.
Terwijl er dromen worden gesponnen over internationale bruggen, zinkt de Surinaamse burger dagelijks dieper weg in een moeras van corruptie en wetteloosheid.
Kijk bijvoorbeeld naar de wildgroei aan dubieuze stichtingen en nv's, vaak opgezet door buitenlandse gelukszoekers die de arme Surinaamse burger kaalplukken. Deze stichtingen opereren soms als ware criminele organisaties, maar worden gecamoufleerd door het systeem.
Met een simpele, niet-authentieke machtiging of een schimmige onderhandse gunning plaveien zij hun weg naar straffeloze verrijking. Men presenteert een zelfgefabriceerde volmacht aan de groene tafel, de rechter slaat de hamer neer en de misdaad is compleet. Niemand die de moeite neemt om de echtheid te onderzoeken. Het is exact dezelfde misleiding waarmee politici het volk zand in de ogen strooien. Surinamers slikken het allemaal, en van die gelatenheid wordt gretig misbruik gemaakt.
Ondertussen is ook de criminaliteitsbestrijding zelf verworden tot een lucratieve business. Van hooggeplaatste hoofdinspecteurs tot manschappen van speciale eenheden: de politie handelt tegenwoordig schaamteloos in kwik, wapens en cocaïne. We zijn de beveiligers van de ex-vicepresident toch niet vergeten, die destijds werden gesnapt met een busje vol wit poeder? En dan springt men nu op de achterste benen over duizenden SRD, sociaal geld, die onrechtmatig van een ministerie naar een minister worden overgemaakt. Dat is pas grofoe (grof). Maar de minister heeft haar directeur al gebeld: het komt goed, we storten het gewoon terug en de zaak is gesloten. A no grofoe moro yere!
Ondertussen moeten we letterlijk en figuurlijk hard fietsen om de diepe gaten in de wegen te ontwijken. Maar maakt u zich geen zorgen: hoewel er geen rechtszaak is gewonnen, komt er volgens de autoriteiten een zesbaansweg, gefinancierd door een grote internationale bank. In 2028 betalen we alles wel weer terug. Ondertussen rot het sportgebouw op het SOSIS-terrein weg. Misschien dat de sportminister er pas naar omkijkt als ze klaar is met haar WK-ambities, want she heeft ongetwijfeld een masterplan klaarliggen. Het lijkt soms een slechte talentenjacht, geleid door figuren die in het verleden miljoenen in eigen zak staken zonder ooit verantwoording af te leggen. Neks no fout!
Wie richting het westen rijdt, naar de Middenstandspolder, ziet de harde realiteit. Terwijl de overheid schreeuwt dat er geen geld is, droomt 'Omoe' van drie bruggen. Maar bij de minste de beste regenbui staat heel Suriname onder water, liggen de waterpompen ongebruikt te verstoffen in de magazijnen en gaan de wegen roemloos kopje-onder. Ook op diplomatiek niveau tonen we geen daadkracht. De president van Guyana heeft inmiddels een bloeiende landbouwsector met Black Belly-schapen en stieren – een prachtig succes, als sarcasme niet zou bestaan. Tigri is ondertussen bezet, en de Surinaamse regering toont nul daadkracht. Alleen in de wandelgangen van de ministeries lijkt men 'ballen' te hebben, maar in de praktijk zien we daar niets van terug.
Dit is de trieste realiteit van het huidige Suriname. Malafide stichtingen lopen vrij rond en elke rechtszaak die zij met fraude winnen, vergroot hun macht. Naar de politie stappen heeft geen zin; in deze tijd betaal je daar direct de hoofdprijs aan tjuku (smeergeld). De vorige korpschef moest het veld ruimen vanwege de verduisteringsschandalen rondom het politiebureau Munder. Nu zit er een nieuwe korpschef, die destijds ook al aan de knoppen zat, en prompt verdwijnt er ruim 300 kilo in beslag genomen kwik uit een beveiligde container op het terrein van Kapitale Delicten. Als een onderofficier van post Flora een gewapende rover laat lopen met een waardeloos vodje papier – wetende dat de crimineel de volgende dag naar Nederland vlucht – dan weten we hoe diep het korps is gezonken. In al deze schandalen trekt de hardwerkende burger aan het kortste eind.
Conclusie: De bittere prijs van gelatenheid
De optelsom van deze crisissen schetst een onthutsend beeld van een stuurloos land. Terwijl het volk geconfronteerd wordt met weggesluisde miljoenen, verdwenen bewijsmateriaal bij de opsporingsdiensten en een falende infrastructuur, blijft de politieke top ons bezighouden met megalomane dromen en papieren bruggen. Zolang het corruptieve systeem criminele stichtingen dekt en wetshandhavers zelf de wet overtreden, veranderen beloften van economische bloei in lachertjes. Het ware probleem ligt echter niet alleen bij de rovers in pak of in uniform, maar bij onze eigen Surinaamse tolerantie. Zolang wij als samenleving alles blijven pikken en gelaten toekijken hoe ons land wordt leeggeplukt, spelen we het spel mee volgens hun regels. En in dat cynische politieke spel is de einduitslag helaas allang bepaald: het is onherroepelijk schaakmat voor het Surinaamse volk.
De optelsom van deze crisissen schetst een onthutsend beeld van een stuurloos land. Terwijl het volk geconfronteerd wordt met weggesluisde miljoenen, verdwenen bewijsmateriaal bij de opsporingsdiensten en een falende infrastructuur, blijft de politieke top ons bezighouden met megalomane dromen en papieren bruggen. Zolang het corruptieve systeem criminele stichtingen dekt en wetshandhavers zelf de wet overtreden, veranderen beloften van economische bloei in lachertjes. Het ware probleem ligt echter niet alleen bij de rovers in pak of in uniform, maar bij onze eigen Surinaamse tolerantie. Zolang wij als samenleving alles blijven pikken en gelaten toekijken hoe ons land wordt leeggeplukt, spelen we het spel mee volgens hun regels. En in dat cynische politieke spel is de einduitslag helaas allang bepaald: het is onherroepelijk schaakmat voor het Surinaamse volk.
Sookram D.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten