PARAMARIBO — Vandaag, donderdag 16 juli 2026, is het exact één jaar geleden dat de regering onder leiding van president Jennifer Simons het roer in Suriname officieel heeft overgenomen. Het afgelopen jaar werd gekenmerkt door een scherpe breuk met het verleden, waarbij het kabinet direct de focus legde op ingrijpende hervormingen en de overgang naar een olie-economie in 2028. Hoewel de politieke top een indrukwekkende waslijst aan nieuwe wetgeving door De Nationale Assemblée (DNA) loodste, maakt de samenleving de balans op met diepe bezorgdheid. Op cruciale fronten zoals de grondedenrechten, openbare werken, de ondernemerscultuur, criminaliteit en interne corruptieschandalen is de kloof tussen Haagse beloften en de harde realiteit op straat angstaanjagend groot.
Wetgevingsmachine draait op volle toeren
Op het gebied van wetgeving kan de regering-Simons terugkijken op een uiterst productief eerste jaar. De coalitie zette alles op alles om verouderde structuren te slopen en het land juridisch te moderniseren. Het absolute hoogtepunt hiervan is de recente totale modernisering van het belastingstelsel, waarbij zes revolutionaire ontwerpwetten — waaronder de nieuwe Algemene Wet Belastingen en de Invorderingswet — naar DNA werden sent om wetten uit 1869 definitief naar de prullenbak te verwijzen.
Ook de introductie van de Anti-corruptiewet en de Verklaring van Inkomen en Vermogen (VIV), waarvan de keiharde uiterste deadline over exact één maand op 16 augustus afloopt, werd gepresenteerd als een historische overwinning in de strijd tegen de verduistering van staatsgelden.
Het grondenrechten drama en de milieuramp
De grootste politieke belofte van de regering — het definitief en wettelijk oplossen van het slepende grondenrechtenvraagstuk van de Inheemse en Tribale volken — is na twaalf maanden echter uitgelopen op een diepe teleurstelling in het binnenland. Hoewel president Simons onlangs in allerijl de Wet Bescherming Woon- en Leefgebieden als een "noodoplossing" presenteerde om de uitgifte van goudconcessies in dorpsgebieden te stoppen, spreken de traditionele gezagsdragers openlijk van misleiding en schijnbewegingen.
De frustratie bereikte deze maand een kookpunt toen kapitein Joan van der Bosch van Pikin Poika een vlijmscherpe petitie indiende in DNA na de massale cyanide- en kwikvergiftiging in de Saramaccarivier door illegale goudwinning. De dorpen zijn aan hun lot overgelaten zonder het beloofde drinkwater en voedsel, terwijl de vis- en jachtgebieden volledig zijn vernietigd. De belofte om de collectieve rechten van de binnenlandbewoners conform internationale vonnissen te beschermen, is na een jaar regeren nog altijd niet ingelost.
Infrastructuur in puin: Paramaribo verdrinkt bij de minste regenval
Een van de meest zichtbare en frustrerende dieptepunten van het afgelopen regeringsjaar ligt op het bord van het ministerie van Openbare Werken (OW). Ondanks ronkende beloften over structurele ontwateringsprojecten en het opschonen van lozingen, is de infrastructurele realiteit in Suriname deerniswekkend. Bij de minste of geringste regenval veranderen Paramaribo en de omliggende districten in een Surinaams Venetië. Complete wegen, woonwijken en vitale economische zones lopen in een mum van tijd volledig onder water.
De burger en de ondernemer betalen de rekening voor de haperende pompgemalen, dichtgeslibde kanalen en het gebrekkige onderhoud aan de rioleringen. Hoewel de regering onlangs met veel vertoon noodherstelwerkzaamheden aan de Van ’t Hogerhuysstraat uitvoerde, blijft het landelijke ontwateringsbeleid steken in ad-hocoplossingen en pleisterwerk, terwijl de structurele aanpak van de wateroverlast volledig uitblijft.
Scheve ondernemerscultuur: Surinamers gediscrimineerd, Chinezen voorgetrokken
Parallel aan de infrastructurele malaise groeit de onvrede over een diepgevoelde onrechtvaardigheid binnen de Surinaamse ondernemerswereld. De Surinaamse ondernemerscultuur is het afgelopen jaar verhard, waarbij lokale, Surinaamse ondernemers openlijk klagen over stelselmatige discriminatie door de eigen overheid. Terwijl de Surinaamse mkb-er verstikt in bureaucratische regelgeving, loodzware belastingdruk en onbarmhartige procedures bij het aanvragen van vergunningen of percelen, lijken buitenlandse investeerders — en met name Chinese ondernemers — overal de rode loper uitgelegd te krijgen.
De samenleving ziet met lede ogen aan hoe supermarkten, bouwprojecten en concessies in rap tempo worden gedomineerd door buitenlandse netwerken, die door soepele overheidsregelingen en achterkamertjespolitiek schijnen te worden voorgetrokken. Lokale producenten, die met hard werken het land willen opbouwen, voelen zich tweederangsburgers in eigen land. Dit scheve beleid verstikt de eigen innovatie en slaat de Surinaamse ondernemersgeest definitief vleugellam.
Volksgezondheid in coma en exploderende criminaliteit
Ook binnen de gezondheidszorg is de situatie na een jaar regeren ronduit alarmistisch. Ondanks de ademruimte op de begroting door de herstructurering van de staatsschuld, verkeert de volksgezondheid in een diep coma. Ziekenhuizen kampen met chronische tekorten aan basale medicamenten, verbruiksartikelen en een massale uittocht van geschoold verpleegkundig personeel (brain drain).
Parallel aan de medische crisis is de criminaliteit in het land volledig geëscaleerd. Brutale gewapende overvallen, laffe hinderlagen in het binnenland waarbij voertuigen onder vuur worden genomen — zoals recentelijk op de Weg naar West richting Apoera — en bloederige liquidaties houden de samenleving in een ijzeren greep. De burger voelt zich onveilig, en de roep om harde, tastbare handhaving op straat overschaduwt de macro-economische successen van het kabinet.
Corruptieschandalen teisteren het eigen apparaat
What de regering-Simons in haar eerste jaar echter het meeste wind uit de zeilen heeft genomen, is de schokkende reeks interne corruptieschandalen die de betrouwbaarheid van de rechtsstaat zwaar hebben aangetast. De weigering van DNA om open kaart te spelen en de vlucht van NDP-parlementariër Ebu Jones uit een besloten 'Comité-Generaal' legden een diepe doofpotcultuur bloot. De samenleving eist nog altijd antwoorden over de mysterieuze verdwijning van honderden kilo's in beslag genomen kwik bij de politie en de goudfraude bij staatsbedrijf Grassalco.
De absolute genadeslag voor het morele gezag van de overheid viel echter binnen het Korps Politie Suriname zelf. In de geruchtmakende 82 kilo-cocaïnezaak zijn inmiddels maar liefst negen zwaarbewapende leden van het Arrestatieteam (AT) achter slot en grendel gezet, nadat zij de in beslag genomen drugs bleken te hebben achterovergedrukt voor eigen wederverkoop. Het feit dat de absolute top van het AT per direct moest worden ontheven, bewijst dat de criminaliteit is geïnfiltreerd tot in de haarvaten van de misdaadbestrijding.
Conclusie voor jaar twee
De regering-Simons sluit haar eerste jaar af met uitstekende economische rapportcijfers op papier en een indrukwekkende wetsproductie. Zolang de gewone Surinaamse burger en de lokale ondernemer echter te maken hebben met een falende infrastructuur die bij elke regenbui onderloopt, een oneerlijk ondernemersklimaat, giftig drinkwater, corrupte politieagenten en loze beloften over grondenrechten, blijft het regeringsjubileum een bittere pil. Het tweede jaar zal voor president Simons niet in het teken staan van het schrijven van nieuwe plannen of de 'Roadmap 2029-2050', maar van het leveren van keiharde resultaten en het herstellen van de veiligheid en het fundamentele vertrouwen van het volk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten